zaterdag 14 februari 2015

Niet plakken maar kussen

Wat een leuke actie van Post NL dit jaar voor valentijnsdag! In plaats van een postzegel kon je je valentijnskaarten frankeren met een echte lippenstift kus. 
Gratis post versturen? Dat liet ik me geen twee keer zeggen en ben druk aan het uitzoeken, schrijven en kussen gegaan op kaartjes voor mijn aller liefsten. 
Op Instagram zag ik vandaag al heel veel gezoende post voorbij komen, zo leuk om te zien. En toen ik vanmiddag thuis kwam na het kijken van de carnavalsoptocht lag er een kaartje van mij voor man en kinderen op de deurmat, maar ook een kaartje voor mij van Monique! Wat lief dat er vandaag ook iemand aan mij heeft gedacht! 


(Niet verder lezen, als je geen zin hebt om een klein persoonlijk drama te lezen)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dat extra beetje liefde kan ik vandaag wel gebruiken, 
want het is vandaag precies 12 jaar geleden dat ik ben overvallen, op het tankstation waar ik op dat moment alleen werkte. 
Twee dagen na de overval kreeg ik een miskraam. Ik was namelijk 6 weken zwanger.
Dat was echt een ontzettende heftige periode in mijn leven, en het heeft me jaren gekost om het een plekje te geven, en ik ben voor sommige dingen nog steeds bang, dat zal altijd wel blijven.

Elk jaar op deze denk ik terug aan die bewuste Valentijnsdag en vraag me weer af of zo'n dader wel beseft wat hij aan heeft gericht en dat voor nog geen 600 euro, die hij heeft meegenomen. 
Maar na 12 jaar heb ik wel vrede mee, ook dat de dader(s) er mee weg zijn gekomen. Karma is a bitch, dus ik hoop dat ze hun portie nog wel krijgen of misschien al wel hebben gekregen.

Mijn lijfspreuk is "What doesn't kills you makes you stronger" en dat is in dit geval helemaal waar. Het heeft me gevormd, sterker gemaakt. En ik zou als ik de tijd kon terug draaien het weer over doen omdat het me gemaakt heeft wie ik ben. Ik ben het allemaal te boven gekomen, 
en daar ben ik trots op. 

Een jaar geleden heb ik daarom deze tatoeages laten zetten op mijn rug. Hij staat voor deze moeilijke periode in mij leven. 
De ster staat voor het kindje dat ik in mijn droeg. De steken staan voor de verbondenheid tussen mij en het kindje, en de ster is niet helemaal af omdat het kindje nooit voldragen is. 
Het heeft vier jaar geduurd voordat ik het eindelijk aandurfde om 'm te zetten, maar ik heb er nog geen dag spijt van gehad!


Morgen is het ook onze trouwdag, destijds heel bewust gekozen om de nare data te vervangen door hele mooie momenten. 8 Jaar mag ik mezelf al mevrouw Japink noemen.
En waar ik 24 februari 2003 nog huilend het ziekenhuis verliet omdat ik op de echo zag dat ik echt geen kindje meer in mij droeg, beviel ik 24 februari 2004 van een kerngezonde zoon, en dus heeft die dag ook een gouden randje gekregen. 

Dit is toch wel even een persoonlijkere logje geworden dan ik me had voorgenomen, maar ik had ineens toch de behoefte om het te delen. 
En ik wil graag afsluiten met de mooie woorden van John Lennon (en die man heeft heel wat mooie zinnen uitgesproken!). 


Ik wens jullie allemaal nog een hele fijn avond met iedereen van wie je houdt, en koester die liefde! 










1 opmerking:

Gittepetit zei

Wat een verhaal. Wat heftig en verdrietig en toch ook mooi. Mooi omdat je het een plek hebt kunnen geven en nu een fijn leven hebt. Ik heb bewondering voor je moed om hier zo open over te zijn. En ik wens je alle goeds en liefs en mooie dingen!
Liefs,
Brigit.