woensdag 10 juni 2015

Happy Birthday to me!

Twee weken geleden werd ik alweer 35 jaar. Vroeger dacht ik dat ik me dan wel eens volwassen zou voelen, maar niets is minder waar, ik ben nog steeds ergens blijven hangen rond mijn 24e. Wijsheid komt met de jaren zeggen ze, ik geloof dat ik dan toch nog even wat langer moet wachten!

Met de jaren wordt het steeds minder druk op mijn verjaardag. Mijn broertje en zusje wonen te ver weg om voor mijn verjaardag langs te komen, er is altijd wel iemand die op vakantie is, sommige vrienden doen niet meer aan verjaardagen, neefjes en nichtjes worden ook ouder en willen niet meer mee naar de verjaardag van Tante Marloes, en mijn moeder heeft vaak nachtdienst en ligt te slapen. 
Soms denk ik, ik schaf die hele verjaardag maar af. 
Waar is dat spannende gebleven? De dagen aftellen, de halve nacht wakker liggen en om 6 uur iedereen wakker maken omdat je nu toch eindelijk eens jarig ben, veel slingers (als ik ze niet ophang, doet niemand het...) het hele huis vol visite, en het vol spanning wachten op de taart en het belangrijkste, de cadeautjes. 

Ik ben wel elk jaar blij dat ik weer een jaar ouder mag worden, en mijn vader, zusje, beste vriendin, schoonzus en schoonouders zijn de vaste kern en zijn altijd van de partij, die hebben nog nooit overgeslagen. Maar toch geeft het een fijner gevoel, hoe druk je er dan ook mee bent, als je hele huis vol visite zit, die allemaal komen vieren dat ik weer een jaar ouder ben geworden.
Net als of het niet zo belangrijk meer is om mijn verjaardag te vieren. Zelfs man lief moest tot laat werken...

En dat terwijl ik mijn hele leven al denk dat er hier na nog maar één verjaardag voor mij zal gaan komen, en dat weet ook iedereen, dat ik dat denk. Maar daar wil ik niet te veel over nadenken want daar word ik alleen maar verdrietig van. Ik heb gewoon hele rare hersenspinsels, laten we het daar maar op houden. 
Mocht ik toch die 40 jaar gaan halen, dan geef ik een feest om te vieren dat ik het al die jaren verkeerd heb gedacht, en dan ga ik 98 worden!


Waar ik dan altijd wel blij van word, is de verjaardagspost. Maar ook dat is tegenwoordig een stuk minder, meestal krijg ik appjes in plaats van kaartjes, ook lief bedoeld, maar het is niet tastbaar en kan het niet bewaren. 
Zelf probeer ik altijd een (lange) persoonlijke tekst op een kaartje te zetten. Iets dat ze kunnen bewaren en terug lezen hoeveel ik van ze hou. 
Voor mijn kinderen doe ik dat ook al jaren, en dan alleen vanuit mijn naam. Sommige vinden dat maar raar dat ik niet de naam van mijn man en andere zoon er bij zet, maar het zijn mijn gevoelens, uit mijn hart, dus ook alleen uit mijn naam. 
Ik bewaar ze voor ze, zodat ze later een hele stapel hebben om door te lezen, als ze volwassen zijn, of als ik er misschien niet meer ben.

Maar toch was er dit jaar één iemand die me wel een superleuk kaartje stuurde. 


We schrijven nog maar net, en toch dacht Mirjam er aan om mij een kaartje te sturen! 
Hier word ik dan toch wel weer vrolijk van! 
En volgend jaar als ik weer een level verder ga komen, maar eens even kijken wat we met die verjaardagen gaan doen.Veel mensen klagen over ouder worden, maar ik blijf mijn verjaardag vieren, op welke manier dan ook, want ik ken helaas genoeg mensen die niet eens mijn leeftijd gehaald hebben. En wie ik ze het zo had gegund om die leeftijd te vieren...



Geen opmerkingen: